Polityka energetyczna w gminach najczęściej nie jest aktywizowana ponieważ:

1. Brak w gminie specjalistów z zakresu energetyki, co utrudnia nawiązywanie dialogu z przedstawicielami sektora energetycznego.
2. Gmina nie ma powiązań kapitałowych czy organizacyjnych z przedsiębiorstwami sektora elektroenergetycznego i gazowego. Nie ma również bezpośredniego wpływu na ceny energii i gazu. Może jedynie oddziaływać na niektóre przedsiębiorstwa ciepłownicze ze względu na specyfikę i wymiar lokalny ciepłownictwa.
3. Brak środków finansowych znacznie ogranicza inwestycje energetyczne w gminie. Wydaje się jednak, że nie jest to jedyna przyczyna pasywnej postawy polskich gmin w tym zakresie. Zasadniczą blokadą dla tempa rozwoju inwestycji infrastrukturalnych staje się ustawodawstwo i brak systemowych rozwiązań w zakresie realizacji, koordynacji i nadzoru tych inwestycji oraz brak poprawnych projektów inwestycyjnych, wykonywanych pod kątem oczekiwań inwestorów gotowych finansować przedsięwzięcia.
4. Polskie gminy wykazują zbyt małe zainteresowanie rozwojem lokalnych źródeł energii. W Europie szczególną wagę przykłada się do czystej energii, nazywanej niezależną, gdyż głównym celem jej generowania jest uniezależnienie się zarówno od tradycyjnych paliw, jak i dostawców tej energii.
5. Przepisy unijne wymagają prywatyzacji przedsiębiorstw, stanowiących własność państwa lub samorządów, gdyż wszystkie rodzaje własności muszą być traktowane w taki sam sposób. Wiadomo jednak, że na rynku konkurencyjnym własność publiczna zawsze stwarza pewne trudności. Istnieje bowiem naturalny konflikt pomiędzy funkcją państwa/samorządu jako właściciela, a funkcją państwa/samorządu jako regulatora. Rozwijając ten wątek, trzeba mieć na uwadze fakt, że zawsze przedsiębiorstwa prywatne, mimo tego że są regulowane, będą dążyć do maksymalizacji zysków, a więc do zwiększenia efektywności i obniżania kosztów. Zatem niewykluczone, że z uwagi na interes odbiorców własność prywatna byłaby korzystniejsza, jednak z uwagi na bezpieczeństwo dostaw lepiej zostawić przedsiębiorstwa infrastrukturalne, systemowe w ręku państwa/samorządu. Daje to gwarancje, że cele państwa/samorządu będą zachowane i realizowane.
6. Specjalna rola gmin w strukturze organów samorządów kształtowana według konstytucyjnej zasady subsydiarności, jak również odnoszące się do nich uregulowania z obszaru finansów publicznych powodują, iż na podejmowane przez gminy przedsięwzięcia duży wpływ wywierają czynniki zewnętrzne:

• uzależnienie własnych celów od decyzji politycznych, podejmowanych na innym poziomie (politycznym, administracyjnym),
• zmiany celów strategicznych i priorytetów państwa, wynikające z braku ciągłości programowej organów przedstawicielskich i administracji rządowej,
• konieczność sięgania do instrumentów dłużnych jako metod finansowania projektów infrastrukturalnych.

Czynniki te powodują, iż samodzielne inwestowanie gmin w rozwój infrastruktury energetycznej obarczone jest ryzykiem zmiany strategii państwa względem samorządu i zasad ich finansowego wspierania. Nie jest to dobre dla przedsięwzięć wymagających kilkuletnich nakładów finansowych a także samodzielności finansowej gmin.

Realizacja polityki energetycznej gminy wymaga włączenia się wszystkich podmiotów, które bezpośrednio lub pośrednio są z nią związane, lub są nią zainteresowane (czerpią z niej korzyści). W przypadku większości zagadnień dotyczących energetyki (zwłaszcza efektywności energetycznej i odnawialnych źródeł energii) wymagane jest zaangażowanie i zainteresowanie gminy. Powinno ono dotyczyć nie tylko samej gospodarki energetycznej, ale także innych dziedzin, takich, jak: ochrona środowiska, zasoby naturalne, infrastruktura.

Należy dodać, że gminy stosunkowo niedawno zyskały możliwość prowadzenia lokalnej polityki energetycznej na bazie własnych zasobów i możliwości, nie mają więc dużego doświadczenia ani w jej tworzeniu, ani w realizacji.

Szczególnie mocno należy zaakcentować fakt, że w gminach brakuje specjalistów w zakresie gospodarki energetycznej, kadr szkoleniowych oraz ludzi, którzy w sposób kompetentny mogliby prowadzić rozmowy z potencjalnymi wykonawcami zadań w ramach realizacji lokalnej polityki energetycznej.