Tag

Surowce roślinne, wykorzystywane jako substrat do produkcji biogazu, nie są jednorodne, co wpływa na intensywność i wydajność procesu fermentacji. Przykładowo łatwo fermentujące węglowodany – cukier, skrobia, zawarte w burakach, ziarnach zbóż, melasie czy w kiszonce z kukurydzy, są szybciej fermentowane, niż siano czy słoma o dużej zawartości ligniny, celulozy, hemicelulozy, pektyn i innych, które są trudno dostępne dla bakterii metanowych.

Naturalnym źródłem metanu są odchody zwierzęce: obornik i gnojowica, dlatego odpady te są dobrym surowcem do produkcji biometanu w biogazowniach rolniczych. Największe możliwości pozyskania biogazu w Polsce mają gospodarstwa specjalizujące się w produkcji zwierzęcej o koncentracji powyżej 100 DJP (duża jednostka przeliczeniowa, dawniej sztuka duża o masie 500 kg). Nie wyklucza to możliwości budowy biogazowni przez grupy producenckie utrzymujące mniejszą liczbę zwierząt w poszczególnych gospodarstwach.

Budowa biogazowni rolniczej jest inwestycją wieloletnią, dlatego wymaga opracowania długoterminowych planów, obejmujących m.in. zapewnienie dostępności substratów do produkcji biogazu. W przypadku dużych gospodarstw, dysponujących odpowiednią powierzchnią gruntów ornych, wystarczy dobrać rośliny do uprawy oraz zapewnić ich odpowiednie przygotowanie (najczęściej do postaci kiszonki). Wielkość produkcji biomasy zależy od powierzchni posiadanego gruntu i jego jakości, gatunków roślin, jakie planujemy uprawiać oraz zastosowanej agrotechniki (nawożenia, ochrony). W przypadku braku możliwości produkcji wystarczającej ilości biomasy w gospodarstwie należy rozpatrzyć ewentualność jej zakupu. Konieczna jest precyzyjna analiza kosztów samego zakupu, jak też miejsca gromadzenia biomasy i odległości od biogazowni, gdyż koszty transportu stanowią istotny składnik bilansu ekonomicznego przy większości metod konwersji biomasy na energię.