Tag

Naturalnym źródłem metanu są odchody zwierzęce: obornik i gnojowica, dlatego odpady te są dobrym surowcem do produkcji biometanu w biogazowniach rolniczych. Największe możliwości pozyskania biogazu w Polsce mają gospodarstwa specjalizujące się w produkcji zwierzęcej o koncentracji powyżej 100 DJP (duża jednostka przeliczeniowa, dawniej sztuka duża o masie 500 kg). Nie wyklucza to możliwości budowy biogazowni przez grupy producenckie utrzymujące mniejszą liczbę zwierząt w poszczególnych gospodarstwach.

Budowa biogazowni rolniczej jest inwestycją wieloletnią, dlatego wymaga opracowania długoterminowych planów, obejmujących m.in. zapewnienie dostępności substratów do produkcji biogazu. W przypadku dużych gospodarstw, dysponujących odpowiednią powierzchnią gruntów ornych, wystarczy dobrać rośliny do uprawy oraz zapewnić ich odpowiednie przygotowanie (najczęściej do postaci kiszonki). Wielkość produkcji biomasy zależy od powierzchni posiadanego gruntu i jego jakości, gatunków roślin, jakie planujemy uprawiać oraz zastosowanej agrotechniki (nawożenia, ochrony). W przypadku braku możliwości produkcji wystarczającej ilości biomasy w gospodarstwie należy rozpatrzyć ewentualność jej zakupu. Konieczna jest precyzyjna analiza kosztów samego zakupu, jak też miejsca gromadzenia biomasy i odległości od biogazowni, gdyż koszty transportu stanowią istotny składnik bilansu ekonomicznego przy większości metod konwersji biomasy na energię.

Biomasa, stanowiąca surowiec do produkcji biogazu, składa się z trzech podstawowych grup związków organicznych: węglowodanów, białek i tłuszczów. Poza wymienionymi substancjami pokarmowymi do wzrostu mikroorganizmów w komorze fermentacyjnej potrzebne są również rozpuszczalne formy makroelementów: potasu, sodu, żelaza, magnezu i wapnia oraz mikroelementy: molibden, mangan, miedź, cynk, kobalt, nikiel, selen i wolfram. Substraty stosowane najczęściej w biogazowniach, takie jak surowce i odpady z rolnictwa, zawierają odpowiednie ilości wymienionych pierwiastków. W przypadku stosowania substratów jednorodnych, o stałym, ubogim składzie, niezbędne jest wzbogacanie wsadu mikroelementami w postaci syntetycznej lub wprowadzanie dodatków zawierających pierwiastki, które nie występują w substratach strategicznych.

Produkcja biogazu wiąże się też z pewnymi niekorzystnymi skutkami środowiskowymi, którym w większości można zapobiegać. Największe obawy wiążą się z uciążliwością odorową. Komory fermentacyjne muszą być szczelne ze względów technologicznych, dlatego nie mogą wydzielać się z nich żadne gazy. Potencjalnym miejscem emisji nieprzyjemnych zapachów mogą być zbiorniki i silosy, w których przetrzymywane są substraty.